O Colonial Knob już kiedyś pisałam (o tutaj). Tym razem wybraliśmy się na szczyt inną trasą - idealny pomysł na weekendowe popołudnie. Cały spacer zajął nam ok 3 godzin. Tylko proszę, nie dajcie się zmylić leniwym brzmieniem słówka 'spacer' - nieźle się trzeba namęczyć żeby móc podziwiać widoki ze szczytu! Przez 2 dni miałam zakwasy w tylnych częściach ciała ;) Bardzo lubię tak spędzać weekendy szczególnie jeżeli pogoda dopisuje. 

Zapraszam na zdjęcia ze wspinaczki, na te ze szczytu bedziecie musieli poczekać jeszcze kilka dni. 

I jeszcze małe wyjasnienie do pierwszego zdjęcia. Bardzo często można się tutaj natknąć na tablice ostrzegające przed różnego rodzaju trutkami - chodzi szczególnie o oposy, które zadomowiły się tutaj na dobre, a które bardzo szkodzą tutejszemu ekosystemowi. Trutki te mogą tez być szkodliwe dla psów i dzieci, więc trzeba na nie mieć oko.

Pewnie każdy z nas słyszał o teorii sześciu stopnii oddalenia. Zakłada ona, że pomiędzy nami, a każdą inną osobą na świecie jest sześć stopni. Na zasadzie - ja znam kogoś, kto zna kogoś, kto zna kogoś innego... każda osoba to kolejny stopień.

Dlaczego o tym wspominam? Bo w Nowej Zelandii stopnii oddalenia jest dwa ;) To też teoria ale moje osobiste doświadczenia pozwalaja mi przypuszczać, że to prawda. Mój chłopak to rodowity kiwus i wiecie co? Gdziekolwiek nie pójdziemy to on zawsze kogoś zna. A jak nie zna, to po krótkiej rozmowie okazuje się, ze mają wspólnych znajomych. Wszędzie! Już mnie nawet to nie dziwi - przyzwyczaiłam się. Ale ostatnio spotkało to mnie! W zeszłym tygodniu przed zorganizowana grą zespołową zaczełam rozmawiać z pewnym chłopakiem. Powiedział mi kilka rzeczy o sobie i nagle doznałam olśnienia! Szybko zapytałam się czy imię jego dziewczyny to X. Okazało się, że jego dziewczyna to moja koleżanka z pracy ;) Już faktycznie zaczynam być "just like a kiwi"!

Poza tym - obiecałam Wam więcej zdjęć z festiwalu światła, ale niestety zdjęcia zostały usunięte podczas naprawy telefonu :( A festiwal już się skończył. Macie tutaj za to dzisiejsze popołudnie tuż przy Civic Square - takiego tutejszego rynku, chociaż nie pełni on takiej samej funkcji jak np Rynek we Wrocku.

Zawsze, ale to zawsze myślałam, że moim miastem jest Wrocław. Piękny, magiczny Wrocław z mostami i wyspami i tym wszystkim co sprawia, że serce mocniej bije... No ale chyba przyszedł czas go detronizować...
Moje pierwsze zetknięcie z Wellington było bardzo surrealistyczne - po 24 godzinach w powietrzu i 9 na różnych lotniskach mój mózg ledwo dawał radę przetwarzać nowe informacje. No i pierwsze od wielu miesięcy spotkanie z chłopakiem... Niewiele pamiętam z mojej pierwszej przejażdzki po mieście. Po kilku latach Wellington jest zdecydowanie moim miastem!


W piątek zaczął się tutaj festiwal światła nazywany LUX. Wzdłuż wybrzeża i w jednej klimatycznej alejce znalazło się kilka -kilkanaście instalacji świetlnych, budynki uzyskały kolorowe oświetlenie i aż człowiekowi się buzia cieszy na widok tych kolorów. Festiwalowi towarzyszą także warsztaty i wykłady dla zainteresowanych. Trochę nie rozumiem jednak czemu ten festiwal odbywa sie pod koniec zimy- obecnie robi się ciemno grubo po godzinie 18, w czerwcu można by było oglądać te instalacje od godziny 16! Zapraszam na pierwszą część zdjęć:

Kia ora!

Cicho się ostatnio zrobiło na moim blogu... zapadłam w sen zimowy. Nie lubię ciemnych i zimnych wieczorów i poranków, deszczu i wilgoci, i bardzo ciężko mi się zmotywować do czegokolwiek. Na szczęście jeszcze tydzień i będzie wiosna :)
Tegoroczna zima była moją trzecią w krainie kiwi i do tej pory najzimniejszą. Przymrozki były na porządku dziennym i nawet kilka razy ostrzegali przed opadami śniegu! A śnieg to już bardzo poważna sprawa tu w NZ. Mieliśmy za to zadziwiająca liczbę przepięknych dni - bezkresne błękitne niebo, powietrze przejrzyste do bólu... Kilka minut na wybrzeżu i człowiek naładowany pozytywną energią! Uwielbiam takie dni!
A tu taka mała zlepka zimowych zdjęć. Na bieżąco można podglądać mnie i Wellington na Instagramie.

Miało mnie tu być więcej ale niestety czasu mi brakuje na wszystko. Pomysłów na posty mam dużo więc może jakoś się lepiej zorganizuje i będę tutaj częściej ;)

Wraz ze znajomymi stwierdziliśmy, że musimy sobie zrobić święta. Prawdziwe zimowe święta. Nie żebym narzekała na święta w środku lata bo je uwielbiam, ale fajnie by było mieć coś do świętowania w zimie. Większosć dni świątecznych i wolnych od pracy wypada tutaj w tej cieplejszej połowie roku.
Zacznijmy od tutejszej wiosny:

Święto Pracy - 4 poniedziałek października
Święta Bożego Narodzenia 
Nowy Rok
Dzień po Nowym Roku - i wcale nie żartuję. Day after New Year's Day jest faktycznie dniem wolnym!
Waitangi Day - 6 luty to dzień podpisania Traktatu Waitangi
Wielki Piątek i Poniedziałek Wielkanocny
ANZAC - 25 kwietnia
Queens Birthday - bo królowa jest tylko jedna ;) Świętujemy jej urodziny w pierwszy poniedziałek czerwca

Ponadto każdy region ma dzień wolny. Rocznica Wellington przypada na 22 stycznia.

Jak widać od początku czerwca, aż do końca października nie ma żadnej przerwy. A wiadomo, że nawet krótka przerwa na doładowaie akumulatorów każdemu jest potrzeba. Dlatego wczorajszy wieczór wyglądał tak: